Jade's profileEvery Day is SundayPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
Thanks for visiting!
Every Day is SundayIt's my world
September 08 บทสรุปของความเสียใจทางเดินเดิมๆเพียงแค่ 200m ที่ตรงนั้น เวลาที่เราหันหลังให้กันนั้น เพียงแต่ว่าตอนนี้ที่ตรงนี้ของฉัน... มันให้ใครไม่ได้อีกแล้วจริงๆ August 12 วันนี้ที่ฉันกลับมาสวัสดีอีกครั้งตัวฉันที่รัก นี่เป็นการทักทายที่ห่างหายกันนานเหลือเกิน ที่เราไม่ได้คุยกันเป็นทางผ่านในสเปซแห่งนี้ แม้ว่ามันจะไม่ส่วนตัวเท่าเขียนในไดอารี่ แต่มันก็สะดวกดีกับการคุยกันนี่นะ
อย่าน้อยใจไปเลย อย่างไรซะก็ดีที่ฉันกลับมาในวันนี้ก็เพื่อจะระบายกับนายในที่แห่งนี้เช่นเคย... ก็ทำยังไงได้ล่ะนายกับฉัน มันก็คนคนเดียวกัน ที่เข้าใจกันและกันมาที่สุดนี่นะ
วันนี้เป็นวันแม่...
วันที่ทุกคนมาแม่ไปไหนต่อไหน ทำไมเรารู้สึกเหมือนว่ามันเป็นแค่ธรรมเนียมอย่างหนึ่งนะ วันที่ไปห้างไหนก็จะ มีแม่ที่ฟูจิ มีแม่ที่เอ็มเค มีแม่ที่ฮะจิบัง หรือแม้แต่มีแม่ที่ฟู๊ดเซ็นเตอร์
ทุกครั้งรักแม่เหลือเกินทั้งๆที่ ทุกอาทิตย์ที่เราไปในที่เดิม เวลาเดิม ร้านอาหารเหล่านี้มักจะเงียบเหงา แม่ที่วันนี้เราเห็นหายไปไหนหมดนะ ถ้าไม่ใช่วันแม่ก็จะไม่มีแม่สะพรั่งแบบนี้หรือ
วันแม่ที่เราต้องขอบคุณและทำให้แม่มีความสุข น่าแปลกที่ปีนี้เราไม่มีความรู้สึกอย่างนั้นเลย ทำไมเราต้องมานั่งหงุดหงิดกับเรื่องหลายเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง
ฉันอยากจะตะโกนร้องออกมาดังๆว่า ฉันเบื่อเหลือเกินกับสภาพที่เป็นอยู่ กับการเป็นลูกที่ดี กับการเป็นแบบอย่างกับน้องที่ต้องทำตาม กับการที่ต้องอยู่กับสังคมจอมปลอม กับการเกลียดตัวเองและอีกหลายๆเรื่อง
อิสระและสิ่งที่อยากทำทั้งหลายแหล่ ถูกกำหนดมาด้วยกรอบที่มองไม่เห็น ทางที่ต้องเดินไปก็ต้องมีแต่ทางที่ถางที่ไว้เรียบร้อยแล้ว ทำไม ทำไม ทำไม
อยากจะออกนอกเส้นทางนิดหน่อยบ้าง... มันแย่มากนักหรือ เป็นลูกที่แย่ เป็นพี่ที่ไม่ดี เป็นเพื่อนจอมหลอกลวง
อยากจะเป็นตัวของตัวเองมากกว่านี้... มันเซ้ลฟ์เกินไปหรือ มันไปรบกวนส่วนอวัยวะอันใดของคุณท่านทั้งหลายหรือ
ทั้งๆที่ความสุขของฉัน คือการทำให้ตัวเองพอใจและคนอื่นไม่เดือดร้อน
แต่ทำไมความสุขของฉันมันมักมาพร้อมอุปสรรคเสมอเลยนะ
อยากมีคนเข้าใจ คนที่ระบายได้ จริงๆ... เพราะมันไม่มีคนที่เป็นแบบนั้น ไม่มีคนที่เข้าใจได้ทุกอย่าง ฉันจึงมาที่นี่...เพื่อเจอนาย
เมื่อไหร่ฟ้าจะเปิดซะที... ฝนมันตกนานแล้ว
รักจริงๆ นายดราม่าเอ้ย July 10 ไม่มีลิมิต ชีวิตเกินร้อยไอ้สองคำนี้มันคล้ายกันจริงๆ
กำลังจะทำ... กับ กำลังทำ...
แค่คิดว่าจะทำ ก็ทำไปเลยดิวะ
ถ้าคิดหาไอเดียไม่ออก
ปุบปับแม่งจะคิดออกเลยป่าววะ
ไอเดียที่คิดได้ มันก็ต้องมาจาก ไอเดียที่คิดไม่ได้มาก่อนทั้งนั้น
ไม่เริ่มต้นจะทำ แล้วเมื่อไหร่จะทำได้ทำวะ
เบื่อความขี้เกียจตัวเองนะ แต่ทำไมช่วงนี้มัน
เกลียดความขี้เกียจตัวเอง น้อยกว่า เกลียดความขี้เกียจของคนอื่นอีก
ขี้เกียจได้แต่มีลิมิตหน่อย ลิมิตน่ะ!
ไม่ใช่แบบโฆษณาไม่มีลิมิตชีวิตเกินร้อย
เกินร้อยของเอ็งมันสูบลิมิทความสุขของคนอื่นเข้าไปด้วยป่าววะ!?
July 04 อ้วกที่สะสมมาเจ็ดเดือน *uck Up!สวัสดีตัวผม ขณะนี้เป็นวันที่ 4 กค. 2551
ตอนนี้เวลาตีสองสิบเจ็ดนาที
ทำไมรู้สึกว่าอะไรมันก็เหนื่อย เหนื่อยไปหมด
อะไรที่ไม่อยากเจอะเจอ
แม่งก็แห่กันเข้ามามะรุมมะตุ้มชีวิตจริง
โดยไม่มีทีท่าว่าจะหมด
พยายามที่จะผ่านมันไปให้ได้
เหี้ยเอ้ยยย ทำใจจะทำให้ผ่าน
ก็มีเรื่องใหม่มาให้กลุ้มเรื่อยๆ
แล้วเมื่อไหร่มันจะหมดเวรหมดกรรมซะที
อารมณ์ดี ชิลไปได้ก็จริง แต่เครียดที ก็ฉิบหาย
ธาตุไฟแตก สลายวิทยายุทธ์หมดเลยว้อยยยย !!
อยากระบาย
แต่ไม่มีโถส้วมส่วนตัว
เพราะงั้น ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน
ก็ระบายใส่ตัวเองแล้วกัน หอมดี !! December 03 ย้ายบ้านแล้วครับก็ถ้าใครอยากตามติดอ่านผลงานเขียน(บ่น)ของผมต่อก็กรุณาแวะไปที่
Comment is appreciate Krub
ขอบคุณครับ |
|||||||||
|
|
